In het zevende jaar, op de tiende dag van de vijfde maand, kwam een aantal van de oudsten uit Israël bij mij om de HEER te raadplegen. Toen ze tegenover mij hadden plaatsgenomen, richtte de HEER zich tot mij:
‘Mensenkind, zeg tegen de oudsten van Israël:
“Dit zegt God, de HEER:
Komen jullie Mij raadplegen? Zo waar Ik leef:
Ik zal me beslist niet door jullie laten raadplegen! – spreekt God, de HEER.” Oordeel over hen, mensenkind! Laat hen beseffen welke gruweldaden hun voorouders hebben begaan. Zeg tegen de oudsten:
“Dit zegt God, de HEER:
Op de dag dat Ik Israël uitkoos, heb Ik de nakomelingen van Jakob een plechtige eed gezworen en maakte Ik Mij in Egypte aan hen bekend met deze woorden:
‘Ik ben de HEER, jullie God.’ Op die dag zwoer Ik hun dat Ik hen uit Egypte weg zou leiden naar het land dat Ik voor hen had uitgezocht, een land dat overvloeit van melk en honing, de parel onder de landen van de wereld. Ik zei tegen hen:
‘Ontdoe je van de afschuwelijke goden die jullie aanbidden, en verontreinig je niet langer met de afgoden van Egypte. Ik, de HEER, ben jullie God.’
Maar zij waren opstandig en wilden niet naar Mij luisteren, ze ontdeden zich niet van de afschuwelijke goden die ze aanbaden, ze verlieten de afgoden van Egypte niet. Dus wilde Ik Mijn toorn over hen uitstorten, daar in Egypte, en Mijn woede op hen koelen. Maar om Mijn naam niet te ontwijden in de ogen van de volken waartussen ze leefden, leidde Ik hen weg uit Egypte en maakte Mij zo aan die volken bekend. Ik leidde de Israëlieten weg uit Egypte en bracht hen naar de woestijn. Daar gaf Ik hun Mijn wetten, daar maakte Ik hun Mijn regels bekend, die leven brengen aan iedereen die zich eraan houdt. Verder gaf Ik hun de sabbat als het teken waaraan te zien is dat Ik, de HEER, van hen Mijn heilig volk heb gemaakt.
